Antybiotykooporność bakterii – przyczyny i skutki


Abstrakt

Leki przeciwdrobnoustrojowe są stosowane od wielu lat w zwalczaniu chorób zakaźnych ludzi i zwierząt. Wystąpienie i rozpowszechnienie oporności na antybiotyki jest efektem współdziałania wielu wzajemnie ze sobą powiązanych czynników. Oporność na antybiotyki jest naturalnym zjawiskiem biologicznym, spowodowanym głównie selektywną presją środowiska na skutek stosowania w medycynie i weterynarii antybiotyków jako promotorów wzrostu oraz w profilaktyce u zwierząt gospodarskich i w stadach drobiu. U większości bakterii opornych na antybiotyki antybiotykooporność jest uwarunkowana istnieniem ruchliwych składników genomu (R-plazmidów, transposonów), które są nośnikami genów oporności. Geny oporności są przekazywane przez bakterie pionowo do potomstwa lub poziomo w procesie koniugacji, transformacji i transdukcji. Wzrost antybiotykooporności bakterii odgrywa istotne znaczenie w ochronie zdrowia. Choroby wywołane przez bakterie antybiotykooporne nie reagują na leczenie, dłużej trwają i stwarzają większe ryzyko śmierci. Ponadto antybiotykooporne bakterie mogą być przekazane
przez zwierzęta ludziom, albo w łańcuchu pokarmowym, albo podczas kontaktów bezpośrednich, co może być przyczyną rozwoju zakażeń opornych na leczenie antybiotykami. Stosuje się różnorodne strategie zapobiegania wystąpieniu antybiotykooporności i jej transmisji ze zwierząt na człowieka.


Słowa kluczowe

antybiotyki; oporność; bakterie

Pobierz

Opublikowane : 2009-09-30


Buczek, K., & Marć, M. (2009). Antybiotykooporność bakterii – przyczyny i skutki. Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska Sectio DD Medicina Veterinaria, 64(3), 1-8. Pobrano z https://czasopisma.up.lublin.pl/index.php/mv/article/view/3481

Krzysztof Buczek  krzysztof.buczek@up.lublin.pl
University of Life Sciences in Lublin  Polska
Mateusz Marć 
University of Life Sciences in Lublin  Polska